تن از علويان است . نامش حسن بن على و به ابن الرضا معروف است . شگفت و حيرت من افزون شد و آن روز را با اضطراب و قلق و انديشه و تفكر سر كردم تا شب فرا رسيد . شيوهء پدرم اين بود كه شبها بعد از نماز عشاء مىنشست و به كارهاى جارى مىپرداخت . موقعى كه نمازش را به پايان برد و نشست ، من رفتم و پيش روى او نشستم . در آن لحظه هيچ كس پيش پدرم نبود . او گفت : پسر جان سؤالى داشتى ؟ گفتم : بلى پدر جان ، اگر اجازه بفرمائيد . گفت : پسر جان هر چه مىخواهى بپرس . گفتم : پدر جان ! آن شخصى كه نيم روز آمد و او را زياده از حد تكريم و احترام كرديد و جان خود و جان پدر و مادر خود را فداى او مىكرديد ، چه كسى بود ؟ پدرم گفت : پسر جان ! او امام رافضيان است . او حسن بن على است كه به ابن الرضا شهرت دارد . من لحظه‌اى سكوت كردم . اما پدرم به سخن خود افزود : پسر جان ! اگر امامت از خلفاى عباسى بيرون شود ، هيچ كس از هاشميان لايق امامت نيست جز اين مرد ، و اين لياقت به خاطر فضل و عفت و وقار و خويشتنبانى و زهد و عبادت و اخلاق ستوده و صلاحيت نفسانى او است . اگر پدرش على بن محمد را ديده بودى مردى خردمند و با عظمت و با فضيلت را درك كرده بودى . من از شنيدن سخنان